Po chwili zbiegli się inni, podekscytowani Sataniści. Odezwał się Dan.
- Słuchajcie! Szatan przemówił do nas, przez Bellę! Powiedział, że właśnie pojawiła się między nami Lilith w postaci nastolatki! - Wszyscy spojrzeli na Emily. Była jedyną nastolatką wśród satanistów, no i była nowa. Jednak dziewczyna nie wierzyła w to, że niby ONA miałaby być wielką Lilith - kochanką samego Szatana, tą która uwiodła Adama, tą, która zrodziła zło, która sprawiła, że Szatan nie jest już głupim, bezmyślnym i dobrym Aniołem, ale najpotężniejszym królem podziemia!
- Chyba nie mówicie poważnie! Wiecie co?! Jesteście dziwni! Ja mam być niby Wielką Lilith?! - To powiedziawszy, Emily odwróciła się na pięcie i nie zwracając uwagi, na oniemiałych przyjaciół wróciła do domu. Jednak, gdy tylko otwierała drzwi kluczem, zabolała ją głowa, a jej oczom ukazał się jej ojciec, który płonął żywym ogniem, by po chwili zmienić się w popiół. Otworzyła oczy.
- "Co, do jasnej..." - Pomyślała i weszła do środka. Jej ojciec siedział na kanapie w swoim pokoju i oglądał telewizję. Dziewczyna rzuciła krótkie "Cześć" i już chciała iść do swojego pokoju, lecz jej ojciec odezwał się :
- Emily! Stój.
- Po co? Lekcje odrobione... - Mruknęła.
- Muszę z tobą poważnie porozmawiać. Siadaj. - Dziewczyna posłusznie usiadła na kanapie obok ojca. - Jestem zaniepokojony twoim ostatnim zachowaniem. Czemu wróciłaś tak późno?! Dziewczyno... Ja naprawdę nie jestem w stanie... - W tym momencie urwał, spoglądając na pentagram, który dziewczyna miała na szyi. - Co to jest?! - Wrzasnął, po czym znów powtórzył - Co to do diabła jest?! Nie tak cię wychowywałem! Tobie tylko ten szatan w głowie! Jesteś jakaś opętana, wiesz?! - Dziewczyna nie mogła tego znieść. Była na ojca doszczętnie wkurzona. Jakim prawem mieszał się w jej życie?! Przecież ona ma prawo decydować o tym, co nosi, a czego nie! I co go obchodzi, o której wraca do domu?!
- Jeszcze dzisiaj pójdziesz do szkoły z internatem, do sióstr zakonnych! One cię nauczą miłości do Boga i wybiją ci z głowy te satanistyczne... - Pan Strange urwał, bo poczuł na sobie ogromne gorąco. Był cały w płomieniach! Zaczął krzyczeć. Emily przyglądała się temu z triumfem patrząc, jak jej ojciec umiera. Uśmiechnęła się. Poczuła, jak wzrasta w niej energia. Wiedziała, że to ona sprawia, iż jej ojciec płonie. Jednak sprawiało to jej w pewnym sensie ubaw. Nagle oprzytomniała.
- " Co ja robię?!" - Pomyślała. Ale było już za późno. Z jej ojca pozostał tylko popiół. - To jest tylko sen! - Powtarzała sobie na głos, jednak nie wiele jej to pomogło. Uklękła przy prochach ojca, lecz po chwili wstała i wybiegła z domu, zostawiając otwarte drzwi. Co z tego, że pewnie ją okradną?! Co z tego, że zostawia ten dom na zawsze?! Nic się teraz nie liczyło... Zabiła człowieka i w dodatku tak jej bliskiego. Stanęła na chwilę i spojrzała na swoje dłonie. Zauważyła, że na swojej prawej dłoni, tuż pod kciukiem, miała odbity odwrócony pentagram - znak Szatana.
- "Może to jednak prawda, co oni mówili..." - Pomyślała. Postanowiła, że wróci do przyjaciół - satanistów i pomoże im nawiązać kontakt z jej kochankiem, przed paroma tysiącami lat. Wreszcie sobie przypomniała, jak uwiodła Adama, jak namówiła Szatana, na opuszczenie nieba... Potem zobaczyła także przed oczami, jak gdzieś w Egipcie ją czczą, przynoszą jej ciała zwierząt, a nawet ludzi w ofierze... A potem przypomniała sobie, jak Bóg wtrącił ją do Nicości, przypieczętowując jej więzienie swoją pieczęcią, aby nigdy stamtąd nie uciekła.
- "Głupi..." - Pomyślała. - "Myślał, że Ja, Wielka Lilith, nie dam sobie rady, że zostanę na wieki uwięziona... Ale teraz wróciłam, odrodzona, w innym ciele, ale w tej samej duszy, przesiąkniętej złem... I to jest właśnie takie piękne..."
środa, 7 maja 2008
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)

1 komentarz:
Kiedy kolejny rozdział? Nie mogę się doczekać! No piszcie!
Prześlij komentarz